با اين وجود حضرت دست از گريه در راه اين فضيلت بر نمىداشتند و ضرر شخصى را بر آن مقدّم نمىكردند . نمونه اين رفتار در زندگانى ائمه عليهم السلام به وفور يافت مىشود ، مثل اينكه گاه در هنگام ذكر مصيبت بىتاب شده و بيهوش مىشده‌اند ، با اينكه بيهوشى انسان را در معرض فوت قرار ميدهد و چنين گريه‌اى نيز غير اختيارى نيست . « 1 » 4 - اغماء اميرالمومنين و ساير ائمه عليهم السلام در دعا و مناجات با خدا كه عامه و خاصه به وفور نقل كرده‌اند ، با اينكه گفتيم در اغماء معرضيّت فوت وجود دارد . حتى در برخى از موارد كسانى كه نظاره‌گر بودند يقين ميكردند كه آن حضرات از دنيا رفته‌اند . مانند جريان معروف ابوالدرداء كه اميرالمومنين عليه السلام را در نخلستان در حال مناجات مشاهده كرد ، و پس از آنكه حضرت بيهوش شده و مانند چوب خشك روى زمين افتاد و هر چه آن حضرت را تكان داد از خود حركتى نشان نمىداد ، سراسيمه به خانه آن حضرت مراجعه كرده تا همسرش حضرت فاطمه زهرا عليها السلام را از فوت اميرالمؤمين عليه السلام با خبر كند . « 2 » 5 - آنچه اميرالمومنين در آخر خطبه همّام فرمودند ، پس از آنكه همام در اثر شنيدن اوصاف متقين شهقه‌اى زد و از دنيا رفت آن جناب فرمود : « هكَذَا تَصْنَعُ الْمَوَاعِظُ البَالِغَةِ بِأَهْلِهَا » « 3 »

--> ( 1 ) . عيون اخبار الرضا ، شيخ صدوق : 263 / 2 . ( 2 ) . امالى شيخ صدوق : 137 . ( 3 ) . نهج البلاغة ، شريف رضى : خطبه 193 ، اصول كافى ، شيخ كلينى : 2 / 227 ، ينابيع المودة ، قندوزى : 417 .